Unha pulseira sabe o teu pulso usando só luz: acende unha pequena luz verde contra a pel, un sensor mide canta luz volve rebotada e, como o sangue absorbe luz, cada latexo cambia un chisco esa cantidade. Contando esas subidas e baixadas por minuto, o dispositivo calcula as túas pulsacións. A técnica chámase fotopletismografía, aínda que case todo o mundo a coñece polas súas siglas en inglés: PPG.

Se lle dás a volta a unha pulseira de actividade verás unhas luciñas (LED) e un ou dous puntos escuros: son fotodíodos, unha especie de ollo electrónico que converte a luz nun sinal eléctrico. Sen agullas nin eléctrodos: só luz que entra na pel e luz que sae.

Por que a luz «ve» o sangue?

No pulso, a luz choca con pel, graxa, óso e vasos sanguíneos. Case todo iso é constante: o teu óso non cambia de tamaño dun segundo a outro. O sangue, en cambio, móvese. Con cada latexo chega unha pequena onda que incha un pouco arterias e capilares. Como a hemoglobina (a proteína que lle dá ao sangue a súa cor vermella) absorbe moi ben a luz verde, máis sangue significa menos luz de volta no sensor.

O resultado é un sinal enorme e case fixo, cunha ondulación diminuta enriba que sobe e baixa ao ritmo do corazón. O difícil non é acender a luz, senón rescatar esa ondulación.

Dunha onda a un número

O sensor mide a luz moitas veces por segundo e debuxa unha curva de pequenos outeiros, un por latexo. O software fai tres cousas: limpa o sinal (como quitar o zunido dunha gravación), atopa o ritmo (se a onda se repite 1,2 veces por segundo, son 72 latexos por minuto) e comproba que o resultado sexa razoable.

Medindo o tempo exacto entre latexos obtense ademais a variabilidade da frecuencia cardíaca (HRV): eses intervalos varían uns milisegundos, e esa variación reflicte o equilibrio do sistema nervioso. Precisa un sinal moi limpo, por iso adoita medirse de noite ou en repouso.

Por que ás veces falla

A ondulación do sangue é tan pequena que case calquera cousa pode tapala:

• O movemento. Ao correr, a pulseira desprázase e crea ondas falsas. Por iso leva un acelerómetro: sabendo como se move o brazo, pode restar ese patrón.
• A luz de fóra. Levala axustada (sen apertar) e un par de dedos por riba do óso do pulso axuda moito.
• O frío, que estreita os vasos da pel, e as tatuaxes, porque a tinta tamén absorbe luz.

Regra práctica: os datos son máis fiables en repouso e durmindo ca no medio dun sprint.

Vermello e infravermello: o osíxeno

Con dúas cores máis estímase a SpO2, o osíxeno do sangue. A hemoglobina con osíxeno e sen el absorbe a luz de xeito distinto, así que os pulsioxímetros comparan luz vermella (uns 660 nanómetros) e infravermella (uns 940 nanómetros) e tradúceno a unha porcentaxe. No pulso é máis difícil ca no dedo, por iso as pulseiras de benestar amósana como tendencia nocturna, non como proba clínica.

A IA: de números a frases

Con pulso, HRV e movemento, modelos adestrados con miles de noites estiman as fases do sono (no sono profundo o corazón vai máis lento e regular; no REM, máis variable) ou o teu nivel de estrés. Son estimacións, comparadas sempre coa túa propia liña base. A intelixencia artificial axuda sobre todo a interpretar: converte centos de puntos en frases claras como «hoxe durmiches menos profundo ca a túa media».

Nalgunhas pulseiras, os sinais en bruto quedan no teléfono e só se sincronizan cifras resumidas en servidores da UE; explicámolo na nosa páxina sobre datos e RGPD. Para afondar, o artigo da Wikipedia en inglés sobre fotopletismografía é un bo comezo, e para dúbidas coa túa pulseira está o centro de soporte.